تا ببینی صدف چشمانم

مروارید های

             دریای عشقت

               را

یکی... یکی...

      به صیاد غم باخت...

خالی.....!!!

عاشقت شدم عزیزم،  تا با هم تنها نباشیم

زندونی عشق شدیم، تا اسیر غم ها نباشیم

دل به هم باختیم و دادیم، تا تو عشق برنده باشیم

تو جدایی ها گریستیم، تا با هم با خنده باشیم

پریدیم از بوم دنیا، تا با هم همخونه باشیم

عشق و جای عقل نشوندیم، تا با هم دیوونه باشیم

از غم دنیا گریختیم، تا با هم فراری باشیم

خزون دل و سوزوندیم، تا با هم بهاری باشیم

به روی عشق خندیدیم ما، تا دیگه گریون نباشیم

قفس عقل و شکستیم، تا توی زندون نباشیم

به یاد هم دم می زدیم، تا با هم همنفس باشیم

با هم تو بند عاشقی رفتیم تا هم قفس باشیم

دستای همو گرفتیم، تا دو روح و یک بدن شیم

منه (من) قلبامونو کشتیم، تا معنی ما شدن شیم

دلامونو به هم سپردیم، تا با هم دلداده باشیم

خط کشیدیم رو دو رنگی، تا یه رنگ و ساده باشیم

به همه دروغ گفتیم، تا با هم صادق باشیم ما

از همه کس دل بریدیم، تا با هم عاشق باشیم ما ...

شعر: لبخند تلخ!!

 پ.ن: ایم! اید! رفت! ماضــــــــــــی!!

پ.ن: گریه کن، آره گریه کن دارم نگاه میکنم...!
 
پ.ن: من تو من ما عاشق معشوق عشق .... هه!!
 
پ.ن: سال نو مبارک. حتی به تو...!
 
پ.ن: ..........!! ......؟؟ .................................!

-------------------------

جــــدا

دخترک نشسته
پسرک می رود
پسرک نشسته
دخترک می رود
و چه تلخ زیبایی می اورد
رفتن از نشسته ها!
و چه تلخ لبخند میزنی
به نشستن بی انتها!!

لبخند تلخ!!

یا میرم مثه این خرا ، با تیغ رگمو میزنم؟

   خیال تو من میشینم، یه گوشه و زار میزنم؟

      یا از غصه ی رفتنتت، من خودمو دار میزنم؟

  این خبرا نیست عزیزم، باشه تخت اون خیالت  

                       یکی بره ده تا که هست، گمشو برو بی خیالت

فکر نکنی یه وقتی، میکنم از تو یادی!

                                                            تو واسه این دل من، فقط یه معده بادی!!

هنوزم بوی گند ، لبت مونده رو لبم   

                                                  میری برو به تخ مه، راستیه نه به چپم!!!

منم میشم مثه خودت، یه آشغاله هوس پرون

                             عشق نمی دونستی چیه، تو ک یر می خواستی واسه ک ون!

دوست داشتن امثال تو ، پر از هوس و هواست

             وگرنه دوست داشتنه ما، از ک س و ک یر و ک ون جداست!

گفته بودم دوست دارم ، دروغ نگفتم میدونی

                                     اما گور باباش بابا، گمشو برو بچه ک ونی!

فوقش یه مدتی دلم، عرعر کنه از رفتنت

                                           آخرش از یادم میره، حتی یه روزی بودنت

کاشکی فقط مثه آدم ، میگفتی حرفتو به من

نه بکنی بت طلات، توی ذهنم یه کوه ان!!!!!!!!!!!!!

                                                                                      TXT: 3dot

پ.ن: میدونم یه کم بی ادبیه، اما اعتقاد دارم آدم نباید حرف دلشو سانسور کنه!! 

پ.ن: پاکش نکن plz  حاجی!!

پ.ن: خوش باشی.

                         تو سرابی

                                       زیبا

                            دور

       ولی پوچ ...

                                                                     و من این خسته از پرواز

                           لانه در دشت ویران میکنم

تشنه ی بیابانم

                                        تا سیر ...

                                                                              سراب پوچت شوم!!!

                به سان رود

          و من این درخت پیر

                                                دست به دعا

                     که بهاری دگر

                                                                  خیس باران تو باشم.

      تکه تکه های قلبم

                                   از طلا

                                                 بدرقه ی راهت.

 متن: لبخند تلخ!!

پ.ن: من نبودم. نیستم. شاید بودم.هستم و نمی بینم!

پ.ن: تنهام. خیلی.

پ.ن: بو میاد. بوی نبودن. بوی هیچی. تنهایی

پ.ن: دوستت دارم

  جای لبهای بسته ام فریاد می زند...

   و کلماتم

                 جای چشمانم

          به چشمانت خیره می شوند...

  کاش عشقم را

                          اینبار

                                     از صورتک مجازیم

        بر کاغذ،  بخوانـــــی...

                                                                                            ... Txt: 3dot

پ.ن:رود جاریست، حتی اگر تو آنطرف و من طرف دیگر پل باشم...!

پ.ن:غمگینم! می بینی؟

پ.ن:منم با لبخند تلخ موافقم، خیلی قشنگ بود روباه

پ.ن: . . . !

^.

^.

^{من مانند یک برگ خزان، تنهای تنها، افسرده و زرد}

^{شعر: روباهام دیونوفسکی!!}

^{پ.ن: میدونم عشق چیه! اگه تو هم میدونی، هضمش کن!!}

^{پ.ن:خیر مقدم به رفیقت!! نمیگردم!!}

^{پ.ن: ...!}

^{پ.ن:منم بلدم شعر بگم}

خورشید پشت سرت

یک نفس

گم میشی تو تاریکی ..

پ.ن: های روباه..

پ.ن: . . . !

  شهابی که آتش سردی بود که مرا سیبل پاک و میزبانی امانت دار برای آتش تنهایی و احساسش می دید و سوزان به سمتم می آمد ،بی اختیار چشم هایم را بستم ،نمی دانم این  بستن چشم از ترس بود، یا اینکه چشم های زمینی ام نتوانسته بودند عظمتش را شاهد باشند ...ناگاه سوزشی در قلبم ایجاد شد ،احساس کردم جای خون ،آتش در رگ هایم جریان دارد،با خودم گفتم این مرگ است ،اما نه ؛هنوز بوی شب را در سینه ام احساس می کردم ...

ناگهان احساس خنکی غریبی کردم،در تاریکی خیال ،خودم را خاکستری شناور بر رود یاس می دیدم، با این خیال دلم آرام گرفت و جرئت پیدا کردم،سپس چشم هایم را به آرامی گشودم،همه جا تاریک بود،دیگر چیزی در آنجا نبود ، به جای آن نور سپید و حرم سوزان،تنها شب سیاه بود و سرمای سیاهی،اما هنوز می توانستم بوی یاس را میان بوی آه خاک،که انگار شکوه ای بود از سوزش گدازه های اشک های نشسته بر تنش ،حس کنم...

چشم هایم را به سمت خویش چرخاندم،تفاوتی را احساس نکردم ،همان تن خسته را دیدم،که در میان خاک تنهایی آرمیده بود و در آغوش سیاهی غم به آرامی می   گریست؛نمی دانم آن لحظه چه به سرم آمد،چه از من بردند و چه به من دادند،مرا سوزاندند یا خاموش کردند، نمی دانم؛به راستی نمی دانم؛ ولی هر وقت به آسمان  می نگریستم ، اشک در چشمانم حلقه می زد و خیره به دنبال شهاب آسمانم می گشتم، هنوزم در پی آن شبها به آسمان خیره می شوم، ستارگان برایم دست تکان می دهند و به گمانشان من چشم انتظار آنانم . ولی این مسیر چشم هایمان نیست که دیدمان را تعیین می کند .

این قلب ماست که دیدن و شنیدن وخندیدن و گریستن ما را مسیر می بخشد ، برای همین است که مردم عادی عاشقان را دیوانه می پندارند .انسان ذاتا این طور می نماید ، که چیزی را که نمی بیند و درک نمی کند،افسانه و خیال ؛ و کسی را که متفاوت می بیند، دیوانه می نامد .تفاوت عاشقان و آدم های چوبی کاخ های پر زرق وبرق در آن است که آنها در نبود قلب ، عقل ملخ زده ی شان را که به جای گندم عشق ، در آن خشخاش هوس کاشته اند را فرمانده ی تن پوچشان کرده اند .ولی در وجود عاشقان ،چیزی حکومت می کند ،که به کوچکی اشک های پاک عاشقانه و به بزرگی دریای عشق خداوند است .

گاهی خودم را سر زنش می کنم که چرا چشمانم را باز کردم ....

چرا...............؟

درود بر کسانی که هنوز مروارید قلبشان را ، به صیاد هوس نباخته اند......

متن: لبخند تلخ!!

پ.ن: تولدت مبارک (دیرادیر)

پ.ن: منو تو خودت بگرد!!!!!

پ.ن: آره من خیلی تنهام!

پ.ن: منم بلدم بنویسم

احساس تنهایی عجیبی می کرد، بی کسی تمام وجودشو فرا گرفته بود، حتی نیکی هم ساکت بود، نیکی دوست فرضی ای بود که واسه پر کردن تنهاییاش بوجود آورده بود، تو این دنیای بزرگ فقط نیکی رو داشت تا باهاش صحبت کنه و فقط نیکی بود که حرف اونو میفهمید...
یه قطره ی سرد بارون، سرشو از میون زانوهاش جدا کرد و افکار شوم و فراری داد، بارون و خیلی دوست داشت، خودشو از نیمکت جدا کرد و وسط حیاط زانو زد، دستاشو به طرفین باز کرد و صورتشو به سمت آسمون برد تا بوسه ی بارونو رو گونه هاش حس کنه...
یاد سالهای قبل افتاد که همیشه وقتی بارون می بارید با جیمی برادر کوچیکش زیر بارون می رقصیدن و کلی شادی میکردن... یاد کتک خوردنای بعدشو خندیدن یواشکی... ولی اون دوران گذشته بود و حرفای شوم یه آدم پست قلب شاد اونو با این شادیا بیگانه کرده بود...

بارون قطع شد، ولی ابرای سیاه دلتنگی اون هنوز داشت میبارید... صدای به هم خوردن و لرزیدن دندوناش سردی هوا رو نشون میداد و حرارت اشکاش آتیش غصه و تنهایی وجودشو... دیگه از همه چی خسته شده بود، از این همه تضاد و دو رنگی، بیزار از همه کس و همه چیز، از دوستایی که تنهاش گذاشتنو از روزگار کثیفی که اونو تو یکی از سلولای انفرادیش حبس کرده بود... خسته بود، خسته، یه دل کوچیک و یه جفت چشای ناز داشت که یه دنیا غم و غصه و یه دریا اشک پشتشون قایم شده بود...
چند روز غذا نخوردن به شدت ضعیفش کرده بود، اما به زحمت از جاش بلند شد... چشمش به طناب بازیه گوشه ی حیاط افتاد...طنابی که همیشه یه سرش دسته اون بود و سر دیگش دست جیمی...طناب و از رو زمین برداشت و محکم به سینش فشار داد و دوباره گریه کرد...
رفت به سمت نیمکت.. یه نگاه به سطل زباله ی کنارش انداخت و یکی از دهها بسته ی سیگار مچاله شده تو سطل زباله رو برداشت...قول داده بود سیگار نکشه و بارها تا مرز شکستنه قولش پیش رفته بود اما قلبش اجازه نداده بود... اما دیگه چه اهمیتی داشت... قلب شکستش کاری با عهد و پیمون نداشت...
اولین سیگار و روشن کرد و شروع به کشیدن کرد... کشید و کشید و کشید و کشید ... با هر کلمه از حرفای که از حرفای شوم اون آدم پست و به یادش می آورد نفرتش شعله ور میشد و بسته های سیگار و یکی پس از دیگری میسوزوند و دود میکرد ...

صبح روز بعد ادی (کسی که مسئول پخش روزنامه ها بود) در حالی که به خاطر مه غلیظی که باعث شده بود نتونه روزنامه هارو طبق روال همیشگی با پرت کردن پخش کنه، با غر غر وارد حیاط خونه شد.. به سمت راست حیاط رفت تا روزنامه رو جای همیشگیش، رو نیمکت بزاره که ته سیگاری های بزرگ و کوچیک کنار نیمکت توجه شو جلب کرد، تعجب کرد... چون تا حالا همچین چیزی رو اینجا ندیده بود ... خم شد و یکی از ته سیگاری هارو که هنوز روشن بود دستش گرفت و یه پکی زد... دمپایی جفت شده ی کنار نیمکت دود سیگار و تو سینش حبس کرد... نزدیکتر شد.. حس کرد یکی بالای سرش ایستاده ... دزدکی یه نگاه به بالا سرش انداخت ... اوه خدای من ... بلند شد و خودشو عقب کشید ... اوه نه.. نه ... چهره ی بی جون آدمی رو دید که خودشو با طناب بازی از درخت حلقه آویز کرده بود و مثه یه روح سیاه میون مه سفید اینور اونور میرفت ... اوه خدای من ... نه ... اوه نه ... زانو زد و گریه کرد ... همینطور که اشک میریخت چشمش به کاغذ مچاله شده ای افتاد که تو دست بی جونش اون آدم مرده زندانی شده بود ... کاغذ و آروم از دستش کشید بیرون و باز کرد ... یه نامه ی خودکشی بود که توش نوشته بود:

( آخه چرااااا؟ چـــــــــــرااا؟ خدای من چرا؟
چرا فقط باید خوشگلا برقصـــــن؟
چــــــــــــــــراااااااا؟

امضاء: لبخند تلخ)

اثر نويسنده ي فقيد روسي :  روباهام ديونوفسکي

پ.ن: عیب نداره لبخند تلخ جوون خودم صحبت میکنم با اندی تو هم بیا برقص!!

پ.ن: دیگه دنبال پیدا کردنت نیستم!!

پ.ن: از دوستان عذر خواهی میکنم به خاطر اینکه دیر آپ کردم ... شرمنده سرم شلوغ بود

پ.ن: مرسی به خاطر تولدم

یه درخت خسته و پیر با یه دنیا برگای زرد

من یه خنده ی نشسته، رو لبای خشک و بسته

سرخیه رد یه سیلی رو تن قلب شکسته

 من یه گنجیشکک لرزون، تک و تنها تو زمستون

که میبینه دام و اما، لنگ نونه و سیر از جون

من همون کفشدوزک پیر، که میگرده پا برهنه

من همون دلقک خندون، که می گریه پشت صحنه

من همون گوژپشت زشتی، که می خندی تو به غمهاش

من همون چوپون گله، که میگین دروغ حرفاش

من یه سایه ی بی صاحب، یه دل بی جا و دلدار

من یه غم به اسم آدم، دنبال یه ببر غمخوار

من یه کوه جلوی طوفان، که کینه دار و حسوده

واسه اون قاصدکی که نفس تو رو ربوده

من یه جفت پایه پیاده، وسط یه دنیا راهم

من یه جرم بی کرانه، به سبک بالیه کاهم

من حس نفرت و تحقیر، تو دل اون مرد کوچیک

که میزنه نی با خنده، جلوی بوتیکای شیک

من یه بی گناه گریون، اسیر سیمای خاردار

که شکست ضرب المثله، بی گناه و چوبه ی دار

من حس تشنگی آب، واسه بوسیدن خورشید

من همون آدم برفی، که از سردی تو لرزید

منو بشناس از پس این، ظاهر آروم و خندون

دل ندادم ای غریبه، به تو که بشکنی آسون

شاعر: لبخند تلخ!!

پ.ن: شناختی منو داش روباه؟؟

پ.ن: نمی تونی داداش! بی خیال شو!

پ.ن: در ضمن به نظر من کل نیست!!  فقط حرفامون فرق میکنه با هم!!

پ.ن: راستی  ممنون از اینکه پیشنهادمو قبول کردی!!

مادرش گفت: باشه برو، جولوتو نمی گیرم! چون می دونم ایندفعه هم مثه دفعه های قبل خسته و نا امید بر میگردی!
تامی در حالی که بند کفششو محکم می کرد گفت: نه دیگه مادر، ایندفعه مطمعنم میتونم !
مادرش یه سری به صندوقچه ی قدیمی اتاق پدرش انداخت و وقتی بر گشت، با اینکه خیلی غمگین و نگران بود لبخندی زد و شالگردن پدر تامی رو به گردنش گره زد و گفت: ممکن هوا سرد باشه اون بالا.. مواظب خودت باش
تامی خوشحال از مادرش جدا شد و به راه افتاد ...

قلبش به سرعت میزد، خیره به نور سحر آمیزی شده بود که از بالای دریچه شبه وار وارد دنیای تاریکش میشد، تامی مسحور و مستانه به نور خیره شده بود و زیر لب با خوش زمزمه میکرد که: میتونم، من میتونم، اینبار دیگه شکست نمی خورم!

بعد اینکه نفسی تازه کرد شروع کرد به بالا رفتن! رفت و رفت و رفت تا رسید به همون جای همیشگی... جای لیز و لغزنده و نا همواری که همیشه تامی رو شکست داده بود و مانع تحقق رویای زندگیش شده بود ..
اضطراب و نگرانی چهره ی معصومشو به هم ریخته بود، با اون چشای قهوه ی و مسحور کنندش فاصله ی بین خودشو سرزمین رویاهاشو قدم میزد!
دستاشو مشت کرد و عزمشو جمع، مصمم به نور خیره شد و با قدرت خودشو به سمت اون پرتاب کرد تا شاید با این روش بتونه اینبار این فاصله رو طی کنه..

یک نفس مونده بود که به بالای دریچه برسه که ناگهان بادی مخالف وزید و قدرت پرش اونو کم کرد ... به دریچه نرسید و داشت سقوط می کرد ، پشت به اون دنیای تاریک و خیره به سرزمین ارزوهاش داشت به سمت نابودی سقوط میکرد ... با چشمایه بسته همه ی آرزوهاشو نقش بر آب میدید و همه وجودشو یاس و نا امیدی سست کرده بود که ناگهان احساس کرد از حرکت ایستاده و دیگه سقوط نمی کنه!
حس می کرد رو هوا معلق مونده .. آروم چشاشو باز کرد ... دید واقعا بین زمین و آسمون وایساده، چشاشو مالوند و با دقت نگاه کرد و دید شالگردن پدرش به یه گوشه گیر کرده و نجاتش داده ..

خیلی خوشحال شد، شالگردنو گرفت و خودشو کشید بالا، همینطور مصمم و با زحمت خودشو می کشید بالا، تا اینکه بالا سرشو نگاه کرد و دید یه قدم بیشتر تا رسیدنش به دریچه نمونده، نفسش از هیجان زیاد بالا نمیومد و قلبش کوچیکش تند تند میزد...
آخرین زورشو هم زدو خودشو به اون بالا رسوند، باورش نمی شد که موفق شده، همه جا پر از نور بود و سفید، انگاری واقعا رویاش حقیقت پیدا کرده بود و اون به سرزمین آرزوهاش رسیده بود...

همینجور که مست از این همه نور و زیبایی و تازگی اطرافش داشت خرامان خرامان قدم میزد، یه دفعه یه اتفاق تلخی افتاد، یه چیز گنده به شدت افتاد رو تن نحیفش و استخوناشو خورد کرد..! همینطور که داشت چشای کوچیکشو می بست شنید که یکی فریاد می زد:( آخ جوون ... زدمش ... مامان ... مامان بیا ببین چه سوسک گنده ی تو دستشویی کشتم ..! )

خدایش بیامرزد ( هر کی نگه مدیونه  )

اثرنویسنده ی فقید روسی :  روباهام دیونوفسکی